Ik ben doktersassistente | Gastblog

Want dat is mijn leven. Mijn werk. Mijn adem. Ik ben doktersassistente.

Vanochtend kwam er een jonge vrouw naar me toe, ze woont bij mij in de buurt. Ze vroeg vriendelijk hoe het met me ging. Ze had gezien dat ik vaak thuis ben tegenwoordig (serieus, dat mensen dat zien… Haha, mij vallen zulke dingen echt niet op. Maar dat terzijde), en ze vroeg zich af of het wel goed ging dus. Nu, eerlijk als ik heb besloten te zijn vertelde ik haar dat het even allemaal te druk en te zwaar was geweest voor me de laatste tijd en dat ik even rustig aan doe (moet doen). Ze keek me aan en vroeg:

“Te druk op je werk? Je bent doktersassistente toch? Relax baantje lijkt me dat, beetje afspraken maken en achter de computer zitten…”

Hoewel ik weet dat veel mensen zo denken en dat dit juist één van de redenen is waarom ik deze pagina begonnen ben, verrast het me iedere keer weer dat er mensen zijn die écht nog zo denken. Die denken dat we een beetje telefoniste spelen, zo nu en dan een afspraakje inplannen, een kletspraatje houden met patiënten of met collega’s, koffie drinken, af en toe de doorbitch uithangen enzovoorts. Eigenlijk zou ik er misschien om moeten lachen, ze weten nu eenmaal niet beter. Maar dat kan ik nu even niet. Daarvoor is het allemaal écht even te zwaar geweest.

Ik weet niet eens hóe ik moet uitleggen dat we wel degelijk een zwaar beroep hebben. Fysiek vaak niet, ik zal de eerste zijn die daarin meegaat, maar daarentegen wordt er mentaal zo ontzettend veel gevraagd van een doktersassistente. Ieder telefoontje dat binnenkomt moet je ingaan met een frisse blik. Bij ieder telefoontje moet je er achter zien te komen wat de hulpvraag is van de patiënt – en vaak weten patiënten dat zelf niet eens, komen ze daar ook pas gaandeweg het gesprek achter -, moet je kijken of die hulpvraag past bij het verhaal van de patiënt, hoe dat dan ingepast kan worden in de agenda en of dit dan weer past bij de patiënt. En dan heb ik het nog niet eens over de urgente gevallen die een spoedconsult of spoedvisite vereisen waardoor de hele agenda weer omgegooid moet worden.

Alle contacten moeten geregistreerd worden, terwijl ondertussen de telefoon blijft rinkelen. Er is aanloop aan de balie, ook die mensen verdienen net zoveel aandacht als de mensen aan de telefoon. De herhaalrecepten moeten worden verwerkt, en, in tegenstelling tot wat veel mensen denken, is dat niet 2 keer klikken en klaar. Nee, er moet gekeken worden of het niet te vroeg of veel te laat wordt besteld, of er geen veranderingen zijn sinds de laatste keer dat het besteld is. Als er iets niet klopt moet daar achteraan worden gebeld naar patiënt, apotheek of ziekenhuis. We doen ook nog spreekuur erbij. En heel veel administratie, want dat moet tegenwoordig, heel veel.

Is dit erg? Nee, eigenlijk niet. Wat het voor mij persoonlijk, en als ik het goed heb opgemerkt, de laatste tijd ook voor veel van mijn collega’s moeilijk maakt, is de toegenomen vraag. Er wordt steeds meer van de huisartsen verwacht. Vanuit de tweedelijnszorg worden een aantal zaken terug gegeven aan de huisarts. De huisarts moet daarop gaan delegeren naar POH en assistentes. Assistentes die daar eigenlijk ook niet voldoende tijd voor hebben. Agenda’s van alle disciplines lopen over. Patiënten zijn daar ontevreden over, wat ik begrijp, maar wat (te) vaak resulteert in boos en agressief gedrag. Dat komt overigens, denk ik, niet alleen door de toegenomen drukte, maar ook door de veranderende mentaliteit.

Gelukkig zijn de meeste patiënten vriendelijk en welwillend, ook bereid om in gesprek te gaan over mogelijkheden, en gelukkig kan ik dat zo ook weer een beetje zien.

Wat zou het mooi zijn als er meer goed opgeleide doktersassistentes zouden zijn. Wat zou het mooi zijn als er stageplaatsen zouden zijn waar tijd is om stagiaires goed op te leiden. Wat zou het mooi zijn als er meer geld beschikbaar zou zijn om bijvoorbeeld de salarissen iets op te schroeven, zodat er meer mensen ook doktersassistente wíllen worden, zodat bijvoorbeeld SOH’s extra betaald en ingezet zouden kunnen worden.

En wat zou het mooi zijn als er misschien gewoon wat meer waardering zou zijn. Als mensen zouden zien wat ons beroep inhoudt, wat wij weten, wat wij kunnen. Want wat ik wil, wat ik kan, is mijn patiënten de beste zorg bieden die we hebben, is met hun meedenken bij problemen, is advies geven daar waar ik kan.

Want dat is mijn leven. Mijn werk. Mijn adem. Ik ben doktersassistente.

Eveline Schrijft. Wil jij horen wat Eveline nog meer te vertellen heeft? Kom dan naar ons Northeast Benefiet Symposium in Apeldoorn.

Dit artikel heb ik overgenomen van de onderstaande bron. Het was de moeite waard om het te delen!

Met vriendelijk groet

Ellen Kruize

Eigenaar Northeast Personeelsdiensten | Apothekersassistent

Ben jij doktersassistent of apothekersassistent en heb je naar aanleiding van dit artikel vragen of ben je op zoek naar een andere baan? Ik help je graag, wil je meer weten neem dan contact met ons op. Alle vacatures kun je hier vinden.

Northeast helpt graag om het werk leuker te maken! Op de hoogte blijven van ons nieuws kan via deze link: Aanmelden

Neem contact op

Bron: Doktersassistente Eveline schrijft facebook.com/doktersassistenteevelineschrijft